TV'deki kız.

Bazen yapmakta olduklarımıza o kadar odaklanıyoruz ki yapabileceklerimizi kaçırıyoruz. Bazen de yapmak istediklerimizden kaçıyoruz. Bazense en iyi yaptığımız şeyi bir yabancıdan duymak bile yetmiyor durup düşünmemize. Çünkü durursak çarkın bizi dışarı tüküreceğini biliyoruz. Daha fenası telef olabiliriz. Gittikçe daha az hayal kuruyoruz. Çünkü artık hayallerin bile ulaşılabilir olması gerekli. Bu yüzden popüler kültüre dolanıyoruz. Oradan kendimiz için paylar çıkarıyoruz aşk namına, özlem namına... Sonra hiç farketmiyoruz sularımızın ne kadar sığlaştığını. Eskiden dalgalarında kaybolduğumuz iç dünyamız çöle dönmeye yüz tutmuşken buluyoruz kendimizi. Hemen tekrar kitaplara sarılıp eski dostları mı görüyoruz dersin? Spora yazılıyoruz. Koştukça çocukluğumuzu döküyoruz bantın üstüne. Toksinler ve çocukluk el ele uzaklaşıyorlar bedenimizden. Bu yıl böyle büyüyor insan. Geçen yıl farklıydı belki. Ya da önümüzdeki yıl farklı olacak. "Seni affetmek için bir neden bulurum diye umdum" dedi kız. "Bugün sana o nedeni vermeye geldim." dedi adam.